اهل سنّت به اين افراد اعتماد داشته و آنان را به پرهيزگارى و تقدّس مىشناسند و در علم فقه و تفسير به عنوان راوى از آنان روايت نقل مىكنند !
از افرادى كه آن طومار كذايى را امضا نمودند ، شمر بن ذى الجوشن و عمر سعد هستند كه هر دو از ياران عبيداللَّه بن زياد و همكاران او در واقعهء كربلا بودند كه به زودى نقش آنان را بررسى خواهيم كرد .
با اين توصيف ، به خوبى معلوم مىشود كه چه كسانى در كوفهء آن روز زندگى مىكردند . لذا كسى نگويد كه در آن عصر مردم كوفه ، شيعيان اميرالمؤمنين عليه السلام بودهاند و يا غلبه با شيعيان بوده است .
نه ، چنين نيست ؛ چرا كه همهء اين افرادى كه ذكر شد ، از بزرگان كوفه بودند و علاوه بر اين كه هيچ يك شيعه نبودند ، آشكارا نيز به دشمنى با شيعيان مىپرداختند .
در همين راستا بود كه عمرو بن حمق كه از شيعيان محسوب مىشد ، به دست زياد بن ابيه به شهادت رسيد . زياد پس از شهادت اين مردِ بزرگ سر او را به شام فرستاد . تاريخ نگاران مىنويسند : نخستين سرى كه در اسلام از شهرى به شهرى ديگر برده شد ، سر عمرو بود . « 1 » زياد بن ابيه جنايات فراوانى در كوفه انجام داد ، از جمله بزرگانى همچون رشيد هجرى ، ميثم تمّار ، كميل و ديگران را كه در زمرهء شيعيان بودند يا به شهادت رساند و يا تحت تعقيب قرار داد .
چنان كه گذشت ، معاويه با شيوههاى گوناگون شهرهاى مدينه ، حجاز ، شام و كوفه را از وجود مخالفان خود پاكسازى كرد . بنا بر تحقيق وبررسىها در اين باره ، از شخصيتهاى بزرگى كه به عنوان مخالف ولايتعهدى يزيد مطرح بودند فقط دو نفر
هامش
( 1 ) . الإستيعاب : 3 / 174 .