مدينه ، هنوز در دستگاه حكومت شام احترام و جايگاه داشته است . ذهبى مىنويسد :
وليد بن عتبه در سال 62 از طرف حكومت ، امير الحاجّ بوده است . علاوه بر اين ، وقتى معاويه ( فرزندِ يزيد ) ، پس از مرگ پدرش حكومت را قبول نكرد و او را به نوعى مسموم كردند ، همين وليد بر جنازهء معاويه نماز خواند . . . .
پس او مؤاخذه نشد ؛ چرا كه دستور را اجرا كرده بود و حتّى بعد از مرگ معاويه ( فرزند يزيد ) ، اهل شام از او خواستند كه خليفه شود ، امّا او حاضر نشد اين پيشنهاد را بپذيرد . « 1 » چون مهم است مكرراً گفته و تأكيد مىكنم كه كسى نگويد وليد محبّ اهل بيت عليهم السلام بوده و به حضرت سيّدالشهدا عليه السلام مهر و محبّت داشته است ؛ بلكه او مأمور بوده و دستور داشته كه چنين رفتار كند .
آن چه گذشت بر سه محور استوار بود :
- دعوت مردم كوفه از سيّدالشهداء عليه السلام در زمان خود معاويه . . . ؛
- سيّدالشهداء عليه السلام در جواب محمّد بن حنفيه فرمود : اينها خون مرا خواهند ريخت . . . ؛ « 2 » - برخورد مسالمت آميز وليد ، والى مدينه با آن حضرت . . . .
هامش
( 1 ) . سير أعلام النبلاء : 3 / 534 .
( 2 ) . اين جمله را سيّدالشهداء عليه السلام در موارد و مكانهاى مختلف و بسيارى فرمودند و از نخستين ساعات حركت از مدينه ، نقشه و برنامه را مىدانستند ؛ البداية والنهايه : 8 / 161 .