و در مجمع البحرين آمده :
« الجليل » من أسمائه تعالى ، وهو راجع إلى كمال الصفات ، كما أنّ « الكبير » راجع إلى كمال الذات ، و « العظيم » راجع إلى كمال الذات والصفات . « 1 »
چنان كه گفتيم : از جملهء « اصطفاكم بعلمه » به بعد ، به برخى از مقامات خدادادى ائمّه چون : علم ، قدرت ، هدايت ، حكمت و طهارت . . . اشاره شده ، در اين فراز خشوع و خضوع ائمّه است در برابر جامعيت خدا آن صفات را در حدّ كمال مطلق ، و اين كه هر چه دارند از اوست كه دارنده همهء آنها در اعلى مراتب مىباشد .
همهء بندگان ، خدا را تعظيم مىكنند و در برابر جلال او كوچكى دارند ، امّا هر كه به قدر معرفت خويش ، پس تعظيم ما كجا و تعظيم ائمّه كجا ؟ !
بزرگ شمارندگان شأن خدا
وَاكْبَرْتُمْ شَأْنَهُ ؛
و شأن او را بزرگ شمرديد .
راغب اصفهانى مىگويد :
أكبرت الشيء : رأيته كبيراً ، قال : « فَلَمَّا رَأَيْنَهُ أَكْبَرْنَهُ » ، « 2 » والتكبير يقال لذلك ولتعظيم اللَّه تعالى بقولهم : اللَّه أكبر . . . . « 3 »
شأن چيست ؟
راغب اصفهانى در معناى « شأن » مىگويد :
هامش
( 1 ) . مجمع البحرين : 1 / 389
( 2 ) . سوره يوسف ( 12 ) : آيه 31
( 3 ) . المفردات فى غريب القرآن : 422