سرحدّ تمام رسيد ، اين وجود از محبّت محبوب پر مىشود و اين وجود چيزى جز محبوب نيست ، اصلًا با غير محبوب كارى ندارد و جز او چيزى نمىبيند . پس محبوب اين جاست و او از محبوب جدا نيست . آن وقت چنين مىشود كه خدا و رسول او را دوست مىدارند و او نيز به خدا و رسول مهر مىورزد .
از اين رو ، خداوند متعال مىفرمايد :
« يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرينَ » ؛ « 1 »
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! هر كس از شما از دين خود باز گردد ( ضررى به خدا نمىرساند ) پس در زمانِ نه چندان دور خداوند گروهى را مىآورد كه آنها را دوست مىدارد و آنها نيز او را دوست مىدارند ، در برابر مؤمنان فروتن و در برابر كفرورزان عزيزند .
بعضى علماى اهل تسنّن ادّعا دارند كه اين آيه دربارهء ابوبكر نازل شده است ؛ چرا كه او بعد از پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله با اهل ارتداد جنگيد . « 2 » ما در حاشيه شرح مواقف و ديگر كتابها آوردهايم « 3 » كه در اين آيه جز امير مؤمنان على و ائمّهء اطهار عليهم السلام و اصحاب خاص آن بزرگوار كسى نمىتواند منظور و مقصود باشد ؛ چرا كه مصداق « يحب اللَّه ورسوله ويحبّه اللَّه ورسوله » امير مؤمنان على عليه السلام است ، نه ابوبكر و اين امر در جنگ خيبر روشن شد .
و در حديث « طير مشوى » نيز كه با سند صحيح نقل شده ، چنين آمده است :
آن گاه كه براى پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله مرغ بريانى آوردند و حضرتش خواستند ميل
هامش
( 1 ) . سورهء مائده ( 5 ) : آيهء 54 .
( 2 ) . ر . ك : تفسير فخر رازى : 12 / 18 ، تفسير قرطبى : 6 / 220 و تفسير جامع البيان : 6 / 382 .
( 3 ) . ر . ك : الامامة في أهمّ الكتب الكلاميه .