« وَما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ » ؛ « 1 »
آن چه از نعمتها داريد ، همه از جانب خداوند است .
خود وجود رسول و امام ، رسالت و امامت . . . نعمت الهى است . قرآن كريم مىفرمايد :
« لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ إِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ » ؛ « 2 »
به راستى خداوند بر مؤمنان انعام داد آن گاه كه در ميان آنها پيامبرى از خودشان برانگيخت .
ولى به مقتضاى ادلّه ، همهء نعمتها توسّط نبى و امام است و همه از جهت حدوث و بقا سر سفرهء ولايت نشستهاند ؛ از اين رو در روايات فراوان آمده كه اگر امام در عالَم نباشد :
لساخت الأرض بأهلها ؛ « 3 »
زمين ساكنان خود را فرو مىبرد .
بنابراين ، اشيايى كه در اختيار بشر قرار دارد تا « حسن حال » داشته باشد ، وقتى « نعمت » هستند كه انسان به « ولايت » معتقد باشد و گرنه اين اشياء براى غير اهل ولايت « نقمت » هستند كه خداوند متعال مىفرمايد :
« فَانتَقَمْنَا مِنهُمْ فَانظرْ كَيْف كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ » ؛ « 4 »
از اين رو آنان را مجازات كرديم پس ببين پايان كار تكذيب كنندگان چگونه بود .
گفتنى است كه « المكذّبين » در اين آيه همان « المكذّبين » در آيهاى است كه در
هامش
( 1 ) . سورهء نحل ( 16 ) : آيهء 53 .
( 2 ) . سورهء آل عمران ( 3 ) : آيهء 164 .
( 3 ) . بحار الانوار : 57 / 213 ، حديث 23 .
( 4 ) . سورهء زخرف ( 43 ) : آيهء 25 .