ائمّه ، به خصوص امام هادى سلام اللَّه عليه و احترام او و ارجاع مسائل و قضايا به آن حضرت ، بسيار جالب توجّه است .
بنابراين ، اگر كسى بخواهد به جايى برسد و معرفتى ، كمالى و علمى به دست آورد ؛ بايد در خدمت اهل بيت عليهم السلام باشد و در پى آنان گام بردارد ؛ چرا كه ائمّه را براى راهنمايى منصوب نموده و آنان از مردم دستگيرى مىكردهاند ، روى اين اصل هر جا لياقتى و اهليتى بوده ، به ائمّه مراجعه شده و مورد عنايتشان قرار گرفته و به مقامات بالا مىبردهاند . در جهان آخرت نيز نتيجهء اين اعمال را ائمّه عليهم السلام امضا خواهند كرد و به بركت آنان براى كسانى كه اهلش هستند ، ورود به بهشت و درجات آن حاصل خواهد شد .
امامت معنوى
كتابى به نام تحفهء اثنا عشريه در ردّ شيعه و تشيّع نوشته شده است . از آن جا كه نويسندهء اين كتاب نتوانسته در مقابل ادلّهء امامت اهل بيت عليهم السلام دليل كافى بياورد ، در برخى موارد ناگزير به دلالت آن دلايل اقرار مىكند . از طرفى هم چون نمىخواهد از اعتقاد خود دربارهء شيخين و غير شيخين دست بردارد ، آن گاه مقتضاى جمع را چنين قرار مىدهد كه امامت بر دو گونه است :
1 . امامت معنوى ؛
2 . امامت دنيوى .
و چون ترديدى نيست كه اهل بيت داراى مقام امامت معنوى بودهاند پس امامت دنيوى از آنِ شيخين و غير شيخين بوده است !
البتّه پاسخ اين سخن را با چند وجه دادهايم ، « 1 » ولى اين سخن كاشف از اين است
هامش
( 1 ) . ر . ك : نفحات الأزهار : 9 / 311 .