« وَأَنزَلْنَا مِنَ السمَاءِ مَاءً » ؛ « 1 »
و ما باران را از آسمان فرو فرستاديم .
امّا آيا ائمّه عليهم السلام نيز در نزول اين رحمت الهى نقشى دارند ؟ آيا اين وساطت فقط به اين گونه است كه از طريق آنان مىرسد چنان كه باران از آسمان به پشت بام ساختمانى ببارد و از طريق ناودان به زمين منتقل شود ؟
به عبارت ديگر ، آيا ائمّه عليهم السلام كه واسطهء فيض هستند ، همين مقدار از يك دست مىگيرند و از دست ديگر به موجودات مىرسانند ؟ آيا امام عليه السلام به اصطلاح فقط كانال است كه از اين راه نعمتها به موجودات مىرسد و خود هيچ نقشى ندارد يا قضيّه فراتر از اينهاست ؟
اين پرسش جاى انديشه و تأمّل دارد . در اين جا فقط به اشارهاى گذرا بسنده مىكنيم .
رحمت الهى از ديدگاه قرآن
رحمت الهى در قرآن مجيد به تعابيرى گوناگون آمده است . خداوند متعال مىفرمايد :
« كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ » ؛ « 2 »
پروردگار شما رحمت و مهربانى را بر خود لازم شمرده است .
اين تعبير كنايه از ثبوت و حتميّت است . خداوند بر خود نوشت ، خود را ملزم كرد ، به عهده گرفت و متعهد شد و هميشه تعبيرهاى « كتب على » بيان كنندهء ثبوت و وجوب است ، نظير آن جايى است كه مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سورهء مؤمنون ( 23 ) : آيهء 18 ، سورهء فرقان ( 25 ) : آيهء 48 ، سورهء لقمان ( 31 ) : آيهء 10 .
( 2 ) . سورهء انعام ( 6 ) : آيهء 54 .