نخستين نبود و همانند على عليه السلام نزد رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم جايگاه و منزلت نداشت .
و امّا در ميان عموزادگان آن حضرت نيز كسى به مانند على عليه السلام وجود نداشت ، چرا كه كسانى همچون ، جعفر ( برادر بزرگوار على بن ابىطالب عليه السلام ) پيش از آن شهيد شده بود . مباهله به هنگام ورود هيأت نجران در سال نهم و يا دهم هجرى اتفاق افتاد و اين در حالى است كه شهادت جعفر سال هشتم و در جنگ موته اتفاق افتاده بود . بنابراين فقط على عليه السلام براى مباهله انتخاب شد و انتخاب شدن ايشان براى مباهله بدان جهت بود كه در ميان نزديكان پيامبر صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم جايگزينى براى ايشان نبود ، از همين روى موجب نمىشود كه او در چيزى با پيامبر صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم مساوى باشد . همچنين موجب نمىشود كه او مطلقاً از ساير صحابه افضل باشد ، بلكه در مباهله براى او نوعى فضيلت بود و آن فضيلت ، ميان او ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السلام مشترك است و [ همين نشان گر اين است كه جريان مباهله ] از خصائص امامت نمىباشد ؛ چرا كه خصائص امامت براى زنان ثابت نمىشود . اينكه شخصى در ميان افراد باشد كه پيامبر به همراه او مباهله كرده مقتضى آن نيست كه آن شخص از همه صحابه با فضليتتر باشد ، چنانكه موجب نمىشود كه فاطمه ، حسن و حسين علهيم السلام از همهء صحابه با فضيلتتر باشند .
و اما اينكه رافضى مىگويد : « اگر كسى غير از ايشان در استجابت دعا برابرى مىكرد و از آنان برتر بود ، قطعاً خداوند به پيامبر دستور مىداد كه او را با خود همراه كند ، زيرا اينجا مكانى است كه به او نياز است » .
در پاسخ گفته مىشود : مقصود از همراهى آنان اجابت دعا نبود ، زيرا دعاى رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم به تنهايى كافى است و اگر منظور از دعوت ايشان
جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — صفحة 351
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٣٥١