عاقبت مباهله كنندگان با پيامبران الاهى
زمانى كه پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله اهل بيت خود را برگرداند و به سوى مسجد روانه شد ، جبرئيل عليه السلام بر او نازل شد و عرضه داشت : « اى محمّد ، خداوند عزّوجلّ به تو سلام مىرساند و مىگويد : « بندهام موسى عليه السلام همراه با برادرش هارون و فرزندانش ، با دشمن خود قارون مباهله كرد و من قارون و خاندان و اموال و آن دسته از قوم او را كه يار او بودند به زمين فرو بردم . اى احمد ، به عزت و جلالم سوگند اگر تو نيز همراه با اهل بيت خويش كه در زير كسا بودند ، با اهل زمين و همهء آفريدهها به مباهله مىپرداختى ، آسمان پاره پاره و كوهها تكه تكه مىشدند و زمين فرو مىرفت و هرگز آرام نمىگرفت ، مگر آن كه من بخواهم » » .
از اين رو پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله سجده كرد و روى خود را بر زمين گذاشت ، سپس دستهاى خود را به آسمان بلند كرد ، به حدى كه سفيدى زير بغل آن حضرت نمايان شد و آن گاه سه بار اين جمله را گفت : « الحمد للَّهرب العالمين » . از پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله در رابطه با علت اين سجده و نشانههاى شادمانى كه در چهرهاش نمايان بود پرسيده شد . فرمود : « سپاس خداوند عزّوجلّ را در رابطه با كرامتى كه در مورد اهل بيتم به من ارزانى داشت » . سپس آن چه را كه جبرئيل عليه السلام براى آن حضرت آورده بود براى آنان بازگو كرد .
معناى مباهله
واژه پژوهان « مباهله » را معمولًا به « ملاعنه » معنا كردهاند ، اما راغب در مفردات مىنويسد :
بهل : أصل البُهل كون الشيء غير مراعى . . . والبهل والإبتهال في الدعاء الإسترسال فيه والتضرع ، نحو قوله عزّوجلّ « ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ