أللّهمَّ لا تكلنا إلى أنفسنا طرفة عين ؛ « 1 »
پروردگار ! ما را هرگز به اندازه چشم بر هم زدنى به خودمان وا مگذار .
اگر انسان يك لحظه به خود واگذار شود ، شقاوت ابدى در انتظار اوست . بدين روى حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد :
إنّ أبغض الخلائق إلى اللَّه رجلان : رجل وَكَلَّهُ اللَّه إلى نفسه ، فهو جائر عن قصد السبيل ، مشغوف بكلام بدعة ، ودعاء ضلالة ، فهو فتنة لمن افتتن به ، ضالّ عن هدي من كان قبله ، مضلّ لمن اقتدى به في حياته و بعد وفاته ، حمّال خطايا غيره ، رهن بخطيئته ؛ « 2 »
همانا مبغوضترين آفريدگان نزد خداى تعالى دو گروهند : يكى از آنها كسى است كه خداوند او را به خود واگذاشته و رها كرده است .
پس او از راه راست منحرف شده و فريفته گفتارهاى نو ظهور ( بدعت ) گشته و به دعوت گمراهان دل خوش نموده است . او آزمونى است براى فتنه جويان ، او از راه كسانى كه قبل از او به راه راست بودهاند گمراه است و گمراه كننده كسانى است كه از او پيروى نمودند ، چه در زندگى او و چه پس از مرگش . او حمّال بار گناهان ديگران و در گروه گناه خويش است .
كسى كه به خود واگذاشته شود مسلماً از تمام خيريات ، بركات و معنويات منقطع مىگردد و هرگز روى خوشى و سعادت را نخواهد ديد . بنابراين واژهء مباهله به معناى نفرين طرف مقابل به خروج از تحت سرپرستى خداوند است كه اين معنا بسيار دقيقتر از واژهء « ملاعنه » است .
هامش
( 1 ) . المصباح : 267 ؛ مستدرك الوسائل : 2 / 237 .
( 2 ) . نهج البلاغة : 1 / 51 ؛ الكافي : 1 / 55 / ح 6 ؛ الإحتجاج : 1 / 390 ؛ بحار الأنوار : 2 / 285 / ح 2 .