در امان مىماند .
«
مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ
- از آنان مباشيد كه دين خود را پاره پاره كردند و فرقه فرقه شدند و هر فرقهاى به هر چه داشت دلخوش بود . » « دين خود را پاره پاره كردند » در راهى كه خدا مقرر داشته بود ، اختلاف ورزيدند و از وحدتى كه دين ايجاد مىكند اعراض كردند .
هر گاه خواستيد كه بدانيد آيا در راه شرك قدم مىزنيد و يا به راه توحيد خود را بيازماييد كه آيا دچار خلافهايى كه از هوا و هوس سرچشمه مىگيرد شدهايد يا نه ؟ جامعهاى كه پيرو خداست ميان افرادش اختلافى نيست ، زيرا همه از يك فرد پيروى مىكنند . كه او هم آنان را به سوى خدا راه مىنمايد . حال چرا خدا كسانى را كه در دين اختلاف مىكنند / 59 مشرك خوانده است ؟
به دو احتمال :
1 - آنها پيرو هواهاى خويشاند ، چنان كه گويد : « بلكه آنان كه ستم كردند بدون هيچ دانشى از هواى نفس خود پيروى كردند » .
2 - يا اين كه از اشخاص معينى پيروى كردند كه آنان را از راه راست خداوند منحرف مىسازد .
مسئلهء مهمتر اين است كه به تفرقهء تنها راضى نشدهاند بلكه مغرور به دستاوردهاى خود هم هستند و هر گروه و دستهاى به آنچه حاصل كرده خشنود و راضى است .
كسانى هم كه به اموال و ياران خود مغرور هستند همين حال را دارند . اين غرور آنها را از يكديگر جدا مىكند و از دين دور مىدارد و به مشركين ملحق مىسازد . مىپندارند كه دستاوردهاى دنيوى دليل راستى گفتارشان است در حالى كه مردمى هستند در عمل زيانكار .
[ 33 ] بشر چه وقت در خواهد يافت كه بر حق است يا بر باطل ؟ خداوند براى ما مقياسى وجدانى و درونى قرار داده ، در حالات ضرر و اضطرار هر معبودى را