است كه نماز دژ استوار ايمان است و باروى رفيع شناخت پروردگار .
«
مُنِيبِينَ إِلَيْهِ وَ اتَّقُوهُ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ
- به او باز گرديد و از او بترسيد و نماز بگذاريد . » فرق ميان اين آيه و آيات ما قبل در اين است كه در آنجا خطاب به صيغهء مفرد بود و در اين جا به صورت جمع ، زيرا موضوع آيات پيش مسئوليت بود و انسان در مقام مسئوليت يكى است و اين آيه در مقام عمل است و عمل بايد به صورت جمعى باشد . پس انسان در مقابل خدا تنهاست و هر كسى مسئول اعمال خود است .
خدا از ما مىخواهد التزام به صراط مستقيم را به هنگامى كه روى به دين او مىآوريم و از فطرت او پيروى مىكنيم . فطرتى كه در مزرعه روح ما كاشته شده .
ولى اين كار چگونه حاصل مىشود و چگونه به كمال مىرسد و چگونه بايد آن را حفظ كنيم . پروردگار ما مىگويد « به او باز گرديد و از او بترسيد و نماز بگذاريد » .
تو به انگيزهء فطرت بدين خود مؤمن شدهاى . مثلا هنگامى كه به مسجد مىروى كسانى همانند خود را مىيابى . تو و آنها تشكيل يك جامعه را مىدهيد .
پس همه به درگاه خدا زارى مىكنيد و به او روى مىآوريد . در اين جا نظريهاى است كه مىگويد اين جامعه متبلور مىشود . و فرد به تنهايى قادر نيست كه بيان كنندهء دين پروردگارش باشد خداوند مردم را به يكديگر دفع مىكند تا به گرد اين دين حلقه زنند .
بازگشت به خدا و ترس از او چون فرمان اتوموبيل است كه اگر آن را درست به دست گيريم نمىگذارد اتوموبيل منحرف شود و لو اين كه در زمين يخ بسته حركت كند . جامعه ، ما را به راست و چپ مىكشاند ولى بازگشت به خدا و ترس از او و برپاى داشتن نماز نمىگذارد كه از طريق مستقيم منحرف شويم .
/ 57 در اين جا فرقى است ميان اقامه نماز و بين اتيان نماز . اقامهء نماز بايد با تمام شرايطش باشد .
از ابو عبد اللَّه الحسين ( ع ) روايت شده :