«
وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ
- سراى آخرت هستيد . » طبيعت انسان اين است كه چشمى به آخرت دارد و چشمى به دنيا بر اين اساس اولى آن است كه در زندگى نخست چشمش به آخرت باشد سپس به دنيا .
« سراى آخرت را بجوى و بهرهء خويش را از دنيا فراموش مكن » .
به طور كلّى هر كس خدا و رسول او و روز رستاخيز را بخواهد براى آخرت عمل خواهد كرد و اين حقيقت را اين آيه كريمه تأييد مىكند : « و هر كه خواهان آخرت باشد و در طلب آن سعى كند و مؤمن باشد ، جزاى سعيش داده خواهد شد » .
و در اين آيه سخن خداى تعالى آن را تأكيد مىكند :
«
فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ مِنْكُنَّ أَجْراً عَظِيماً
- خدا به نيكوكارانتان پاداشى بزرگ خواهد داد . » بنا بر اين انتساب به پيامبر تنها به زبان و ايمان به روز بازپسين به تنهايى بدون سعى و عمل كفايت نمىكند . عمل است آنچه انسان را به خدا نزديك يا از او دور مىسازد . خداى تعالى مىفرمايد « وابستهترين كسان به ابراهيم آنها هستند كه از او پيروى مىكنند » . « 11 » همچنين نزديكترين و وابستهترين كسان به پيامبر نيز آنهايى هستند كه به او تأسى مىكنند . پس قرابت به سبب يا به نسب نيست . آن احترامى كه براى حضرت فاطمه ( س ) قائل هستيم - چنان كه در روايات آمده - به سبب قرابت او به رسول اللَّه نبود / 316 بلكه به سبب اقتداى اوست به پيغمبر و اين كه او نسخهء ديگرى از زندگى آن حضرت است . از اين رو است كه او سرور زنان جهان شده است .
[ 30 ] سپس نداى خداى تعالى متوجه زنان پيامبر مىشود :
«
يا نِساءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ
- اى زنان پيامبر ! هر كس از شما كه مرتكب كار زشت در خور عقوبت شود . . . » آشكارا و از روى ارادهء كامل بدون زور و جبر و توبه نكرده باشد .
هامش
( 11 ) - آل عمران / 68 .