«
يُضاعَفْ لَهَا الْعَذابُ ضِعْفَيْنِ
- خدا عذاب او را دو برابر كند . » زيرا بدان سبب كه زوجه پيامبر است به زودى مورد تقليد زنان ديگر واقع شود . از سوى ديگر كسى كه در خانهء پيامبر زيست مىكند لزوما بايد مطيع باشد نه عاصى . گاه انسان مرتكب معصيت مىشود و او در محيطى آلوده به انحراف زندگى مىكند . ولى عذر كسى كه گناه مىكند در حالى كه در محيطى كه همهاش دعوت به نيكوكارى است زندگى مىكند چه خواهد بود ؟
سپس قرآن تأكيد مىكند كه نبايد بپنداريم كه انتساب ما به اولياء به هر شكلى كه باشد - غير از عمل صالح و تأسى به آنها - مىتواند ما را از عذاب آتش خلاص نمايد يا اگر معصيتى كنيم عذاب كردن ما براى خدا دشوار است ، هرگز .
همه در نزد او برابر هستند . چيزى جز عمل صالح سبب امتياز اين يك بر آن يك نمىشود .
«
وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً
- و اين بر خدا آسان است . » [ 31 ] از سوى ديگر خداوند عمل صالح زنان پيامبر را نيز دو برابر پاداش مىدهد .
«
وَ مَنْ يَقْنُتْ مِنْكُنَّ / 317 لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تَعْمَلْ صالِحاً
- و هر كس از شما كه به فرمانبردارى خدا و پيامبرش مداومت ورزد و كارهاى شايسته كند . » يعنى تسليم شود و خاضع باشد و از اطاعت خدا و رسول خارج نشود و علاوه بر تسليم و خضوع به دل ، به عمل نيز بكوشد ، «
نُؤْتِها أَجْرَها مَرَّتَيْنِ
- دو بار او را پاداش دهيم . » اين آيه را دو تفسير است :
اول : مقصود از « دو بار » مضاعف شدن پاداش است و اين امرى طبيعى است زيرا رفتار نيكو با زنان پيامبر آنها را پيشوايان ديگران قرار خواهد داد . و در حديث از امام محمد باقر ( ع ) آمده است :
« هر بندهاى از بندگان خدا سنتى نهد كه هدايت مردم را در پى داشته باشد اجر او همانند اجر كسى است كه بدان سنت عمل مىكند بدون اين كه از اجر