[ 28 ] در آيات پيشين سخن از نامهاى خداى تعالى و اتمام حجت بر همهء مردم بود . در آن جا بخشى از قدرت و توانايى خدا را بيان داشت همچنين جنبه‌هاى عزت / 178 و حكمت او را . آيا نديدى در عين بلاغت چگونه ما را به عزت عظيم او راه نمود و گفت كه كلمات خدا را پايانى نيست . همچنين ما را به قدرت و لطف و تدبير او رهنمون شد كه او همهء مردم را مىآفريند همان گونه كه يك تن را مىآفريند . سپس آنها را پس از مرگ زنده مىكند همان گونه كه يك نفر را زنده مىكند ؟ آيا نديدى كه چگونه ما را با حقيقت قدرت و لطف و احاطه‌اش به اشياء آشنا نمود . « ما خَلْقُكُمْ وَ لا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ - آفرينش همهء شما و باز زنده كردنتان همانند زنده كردن يك تن است . » سپس ما را به ضرورت ترس از خود تذكر مىدهد و مىگويد : « إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ - هر آينه خدا شنوا و بينا است . » آنچه ما مىگوييم مىشنود و هر چه مىكنيم مىبيند و اين ما را وا مىدارد كه در گفتار و كردار خود احساس مسئوليت بيشتر كنيم . [ 29 ] خداى تعالى خورشيد و زمين را حركتى دائم داد و از حركت آنها شب و روز پديد آمد و فصلهاى مختلف آشكار شد .