ايشان به خوبى آماده بود و افراد مختلفى از سرزمينهاى دور و نزديك - هر يك جهت كارى - به قصد حجاز سفر مىكردند يا اين سرزمين را محل عبور خويش قرار مىدادند ، اين افراد در ملاقات با رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله از انفاس قدسى حضرتش بهره مىبردند و تحت تأثير خلق و خوى استثنايى ايشان و يا با شنيدن آيات قرآن منقلب مىشدند و به عنوان سفيران پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله عمل مىكردند . مگر كسانى كه قلوبشان همچون سنگ است .
توجه به اين نكته هم ضرورى است كه حجّت خدا به منزله كعبه است ، پس چنان كه رفتن به سوى كعبه وظيفه بندگان است ؛ همين طور شتافتن به سوى حجت خدا جهت ياد گرفتن اوامر و نواهى الاهى و عمل به آنها بر همهء كسانى كه از وجود حجت آگاهى يافتهاند ، واجب است . امّا حجت خداوند موظف نيست به سراغ مردم برود . در نتيجه كسى كه روحيه تسليم و پذيرش داشته باشد با مراجعه به حجت خدا تكليف خود را مشخص مىسازد ، و آن كه طريق عناد و سركشى را مىپيمايد ، از نعمت هدايت و لطف الاهى بىبهره خواهد بود حتى اگر پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله به در خانهء او برود !
همچنين ، همواره مشكلاتى وجود دارد كه مانع از بهرهمندى همگان از الطاف الاهى مىشود ، امّا رفع موانع خارجى بر عهده خداى تعالى نيست و از « قاعدهء لطف » نيز چنين استفادهاى نمىشود ؛ پس ممكن است براى عدهاى به دليل وجود برخى موانع هرگز حجت تمام نگردد . به عنوان مثال جنگهايى كه مشركان عليه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به راه انداختند ، مانع بسيار مهمى براى نشر رسالت حضرت خاتم الانبياء بود ، در چنين شرايطى اگر موانع طورى باشد كه واقعاً به جهت وجود آنها از رسيدن به آن حضرت محروم بشوند ، مسلماً اين عده معذور خواهند بود ، خداى تعالى مىفرمايد :
جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — صفحة 416
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٤١٦