و خطاب به رسول خويش مىفرمايد :
« إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ » ؛ « 1 »
همانا تو انذار كنندهاى و هر قومى هدايتگرى دارد .
در كتب فريقين به اسانيد معتبر در ذيل اين آيهء مباركه آمده است :
قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه وآله لعليّ : يا عليّ ! أنا المنذر وأنت الهادي ، وبك يهتدي المهتدون من بعدي ؛ « 2 »
رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به على عليه السلام فرمود : يا على ! من انذار كننده هستم و تو هدايتگرى و هدايت شوندگان بعد از من به وسيله تو هدايت مىشوند .
بر اساس آيات و روايات فراوان در عهدهدار بودن خداوند متعال هدايت خلق را ، معتقديم كه نصب امام هدايتگر به سوى حق ، به دست خداى تعالى است و بر خداوند است كه او را نصب كند .
توجه به اين نكته ضرورى است كه هدايت خلق از آن جهت بر خداوند واجب مىباشد كه خود خداوند اين امر را بر عهده گرفته و اين وجوب از باب « كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ » « 3 » است . بنابراين وجوب نصب امام از ناحيهء خدا نه از باب تعيين تكليف براى خداوند متعال « 4 » بلكه بر اساس فرمودهء خود خداوند است . به عبارت ديگر وقتى خداوند هدايت خلق را بر عهده گرفته و خود را ملزم ساخته كه با رحمت
هامش
( 1 ) . سوره رعد : آيه 7 .
( 2 ) . المعجم الاوسط : 2 / 213 ، تفسير طبرى : 12 / 72 ، تفسير ابن كثير : 4 / 372 ، معرفة الصحابه : 1 / 369 حديث 327 ، فتح البارى : 8 / 376 .
( 3 ) . سوره انعام : آيه 54 .
( 4 ) . برخى با اين استدلال كه شيعه براى خداوند تعيين تكليف مىكند ، در صدد خدشهدار نمودن قاعدهء لطف برآمدهاند . و حال آن كه وجوب لطف بر خداوند امرى است كه خدا خودش را به آن ملزم كرده است و انسان به عقل خويش درك مىكند كه آن چه را كه خداوند خود را به آن الزام كرده ، ناگزير انجام خواهد داد .