ملاقات خود را با عكرمه ، به حال او نافع ندانسته است .
روشن است كه اگر وى براى هدايت شدن اهليت داشت ، امام باقر از هدايت او دريغ نمىكردند . چنان كه حضرت امام حسين عليه السلام به هنگام احتضار اسامه به بالين وى رفت و جهت رفع نگرانى و اضطراب او اداى دِيناش را بر عهده گرفت « 1 » با اين كه اسامه - چنان كه نوشتهاند - جزء معدود كسانى بود كه با اميرالمؤمنين عليه السلام بيعت نكرده بودند .
همچنين امام صادق عليه السلام از سيد حميرى دستگيرى و او را به تشيّع مشرّف ساختند . در حالى كه وى بر عقيدهء كيسانيه بود . « 2 » سيد حميرى پس از شرف هدايت به دست امام صادق عليه السلام در ضمن شعر بلندى « 3 » مىگويد :
تجعفرت باسم اللَّه واللَّه أكبر * وأيقنت أن اللَّه يعفو ويغفر ؛ « 4 »
به نام خدا تابع جعفر شدم و خدا بزرگتر است * و يقين دارم كه خداوند عفو مىكند و مىآمرزد
در منابع معتبر موارد زيادى از هدايت گمراهان به دست ائمه عليهم السلام ذكر شده است . بنابراين چنان چه عكرمه هم اهليت هدايت را داشت حتماً هدايت مىشد . امّا امام باقر عليه السلام تصريح مىكند كه عكرمه را ديرتر از موقعى كه به حالش نفع داشته ، ملاقات كرده است .
هامش
( 1 ) . مناقب ابن شهر آشوب : 4 / 65 ، بحار الانوار : 44 / 189 .
( 2 ) . بحارالانوار : 37 / 3 و 42 / 78 ، كمال الدين : 1 / 42 - 43 ، رجال كشّى : 287 .
( 3 ) . برخى نسبت اين قصيده را به سيد حميرى منكر شدهاند و او را كيسانى مذهب مىشمارند [ مروج الذهب : 3 / 79 ] امّا بزرگان شيعه وى را تجليل مىكنند و معتقدند كه ايشان در گفتگو با امام صادق عليه السلام از عقيده خود دست كشيد و به امامت امام صادق عليه السلام معتقد شد . [ ر . ك : سفينة البحار : 2 / 427 ماده حمر ] .
( 4 ) . بحار الانوار : 47 / 317 ، كمال الدين : 1 / 34 ، الوافى بالوفيات : 9 / 119 ، مروج المذهب : 3 / 79 .