( 20 ) احكام رَهن
( مسأله 1929 ) رهن آن است كه بدهكار مقدارى از مال خود را نزد طلبكار بگذارد كه اگر طلب او را ندهد طلبش را از آن مال به شرطى كه گفته مىشود به دست آورد .
( مسأله 1930 ) در رهن لازم نيست صيغه بخوانند و همين قدر كه بدهكار مال خود را به قصد گرو ، به طلبكار بدهد و طلبكار هم به همين قصد بگيرد رهن صحيح است .
( مسأله 1931 ) گرو دهنده و كسى كه مال را گرو مىگيرد بايد مكلف و عاقل باشند و كسى آنها را مجبور نكرده باشد و نيز گرو دهنده پس از بلوغ بايد سفيه نباشد يعنى مال خود رادر كارهاى بيهوده مصرف نكند و نيز حاكم شرع او را از تصرف در اموالش جلوگيرى نكرده باشد .
( مسأله 1932 ) انسان مالى را مىتواند گرو بگذارد كه شرعاً بتواند در آن تصرف كند . و اگر مال كس ديگر را گرو بگذارد ، در صورتى صحيح است كه صاحب مال بگويد به گرو گذاشتن راضى هستم .
( مسأله 1933 ) چيزى را كه گرو مىگذارند ، بايد خريد و فروش آن صحيح باشد ، پس اگر شراب و مانند آن را گروه بگذارند درست نيست .
( مسأله 1934 ) هر باغ و يا گوسفندى را كه گرو مىگذارند درآمد آنها مانند ميوه درخت يا شير مال كسى است كه آن را گرو گذاشته است .
( مسأله 1935 ) طلبكار و بدهكار نمىتوانند مالى را كه گرو گذاشته شده ، بدون اجازه يكديگر ملك كسى كنند ، مثلًا ببخشند يا بفروشند . ولى اگر يكى از آنان آن را ببخشد يا بفروشد ، بعد ديگرى بگويد راضى هستم اشكال ندارد .