كتاب مصباح يك بار در سال 1338 در تهران به صورت سنگى به چاپ رسيده كه قطع آن وزيرى و در 600 صفحه است و مخارج چاپ آن را حاج عباسقلى خان سهم الملك عراقى پرداخته است .
در حاشيهء اين چاپ ، ترجمهء مصباح ، به قلم محدث بزرگوار ،
هامش
- از خانهها و اماكن به تاراج رفت و دود آتش از هر سوى كرخ برخاست . كتابخانهء شاهپور ابن اردشير ، وزير بهاء الدوله ، پسر عضد الدولهء ديلمى ، كه مردى دانشمند و دانش دوست بود ، و در تشيع ، قدمى داشت طعمهء حريق گرديد .
شاپور بن اردشير ، اين كتابخانه را در سال 381 هجرى در محلهء كرخ به منظور استفادهء دانشمندان و افراد با سواد شيعه تأسيس كرد و از نفيسترين كتابخانههاى آن روز بود . اين كتابخانه داراى ده هزار و چهار صد جلد كتاب بود . شيخ طائفه رحمه الله مجبور شد بغداد را به قصد نجف ترك كند . نجف در آن موقع شهر نبود ، حتى عنوان قريه هم نداشت ، فقط تنى چند از زوار و مردم پرشور شيعه در جوار بارگاه اميرالمؤمنين على عليه السلام مىزيستند . در زمان سلاطين ديلمى ، از جمله معز الدوله ، عضد الدوله ، بهاء الدوله و وزراء و شخصيتهاى شيعى اين خاندان ، نجف ، رونق گرفت . تغييرات زيادى پيدا كرد و اشياء نفيسى ، وقف بارگاه آن حضرت عليه السلام نمودند . سلاطين مزبور خود نيز به زيارت مرقد منور مولاى متقيان عليه السلام مىآمدند و طبق وصيت آنها بعد از مرگ نيز در سرداب صحن نجف ، كنار آن تربت پاك به خاك رفتند . اما در آن موقع كه شيخ رحمه الله به نجف آمد ، ديگر نجف رونق زمان آل بويه را نداشت و از آن آمد و رفتها خبرى نبود ، تعصبهاى جاهلانه سايهء شوم خود را در همه جا افكنده و حالت رعب و وحشت همه جا را فرا گرفته بود .
شيخ الطائفه رحمه الله دوازده سال آخر عمرِ گرانبهاى خويش را در نجف گذرانيد . ترديدى نيست كهاقامت دوازده سالهء شيخ الطائفه رحمه الله ، گروهى از شاگردان وى و اهل فضل را به منظور استفاده از محضر پر فيض شيخ رحمه الله به نجف كشانده است . به همين نسبت نيز به مرور ايام ، عدهاى از شيعيان به آن مكان مقدس كوچيده و توطن اختيار كردهاند ؛ زيرا در اواخر عمر شيخ رحمه الله و بعد از رحلت او كه پسرش شيخ ابو على طوسى رحمه الله و نوهء او در نجف مرجعيت داشتهاند ، نجف داراى حوزهء علمى و محل آمد و رفت علما و دانشمندان بود و همين موضوع نيز به خوبى ثابت مىكند كه ورود شيخ رونقى به آن مكان مقدس داد .