( مسأله 2002 ) براى حلال شدن شكار با اسلحه ، شرط است كه شكارچى به هنگام تيراندازى قصد شكار كند ، پس اگر او مشغول تيراندازى بوده و تصادفا به حيوانى اصابت كرد و كشت ، حلال نمىشود ، اگرچه بعدا بسم اللّه نيز بگويد .
( مسأله 2003 ) اگر شكارچى به قصد شكار به سوى حيوانى تيراندازى كند ، ولى تير خطا كند و به حيوان ديگرى اصابت كند و از پاى درآورد حلال مىشود .
( مسأله 2004 ) براى حلال شدن صيد به وسيله سگ يا اسلحه چند شرط است :
1 - شكارچى بايد مسلمان باشد ، اگرچه سنّى ، حرامزاده ، زن يا كودك باشد ، مشروط بر اينكه مميّز باشد و بتواند قصد صيد كند . پس شكار كافر حرام است ، اگرچه نام خدا را بر زبان جارى كند .
2 - هنگام تيراندازى يا فرستادن سگ نام خدا را بر زبان جارى كند يا پيش از آن كه به شكار برسند ، بسم اللّه بگويد .
( مسأله 2005 ) اگر كسى عمدا بسم اللّه نگويد ، شكارش حرام مىشود ، اگرچه بخاطر ندانستن مسأله باشد .
( مسأله 2006 ) كسى كه همواره به هنگام شكار ملتزم بود كه بسم اللّه بگويد ، اگر يك بار فراموش كرد و نگفت ، شكارش حلال است .
3 - مرگ حيوان به شكار مستند باشد ، يعنى در اثر اصابت گلوله و يا زخمى شدنش به وسيله سگ جان سپرده باشد . پس اگر از بلندى بيفتد و بميرد يا در آب غرق شود حلال نمىشود .
( مسأله 2007 ) اگر مرگ حيوان به شكار و به يك امر ديگر مستند باشد ، مثل اينكه اسلحه به آن اصابت كرده و از بلندى افتاده و در اثر اين دو مرده است ، حلال نمىشود .
4 - شكارچى نبايد در حال احرام باشد .
منتخب المسائل (فارسى) — صفحة 417
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٤١٧