1 - سگ
2 - اسلحه
( مسأله 1995 ) غير از سگ هر حيوان ديگرى چون يوزپلنگ و باز شكارى ، چيزى را شكار كند ، حلال نمىشود ، مگر اينكه پيش از مردنش ذبح شرعى شود . و در سگ فرق نمىكند كه تازى باشد ، يا غير آن ، به جز سگى كه كاملًاّ سياه باشد ، بنابراحتياط واجب .
( مسأله 1996 ) در سگ شكارى دو شرط لازم است :
1 ) آموزش ديده باشد ، به اين معنى كه براى شكار كردن براى صاحبش آموزش ديده و تجربه آموخته باشد .
2 ) كاملًا در اختيار شكارچى باشد و به دستور او برود و با تشويق و تحريك او شكار را انجام دهد ، بهگونهاى كه شكار كردن به او مستند باشد ، و سگ به عنوان يك ابزار به شمار آيد .
( مسأله 1997 ) شرط شكار با اسلحه آن است كه اسلحه بُرّنده مانند : شمشير و كارد ، و يا شكافنده مانند : تير ، نيزه و سرنيزه باشد .
( مسأله 1998 ) اگر حيوانى را با پهناى بيل بزنند ، كه نه برنده است و نه شكافنده ، حلال نمىشود .
( مسأله 1999 ) با وسائل برنده و يا شكافندهاى كه اسلحه به شمار نمىآيد ، مانند : داس ، ارّه ، جوالدوز و گرز نيز اگر حيوانى را شكار كنند بنابر احتياط واجب حلال نمىشود ، مگر اينكه از اسلحه به شمار آيد .
( مسأله 2000 ) اگر حيوانى را با سلاح گرم متعارف در زمان ما شكار كنند ، حلال مىشود ، به شرط اينكه يك طرف گلوله تيز و برنده باشد .
( مسأله 2001 ) شكار كردن با گلولههايى كه گرد باشد و در بدن فرو نرود ، بنابر احتياط واجب موجب حليّت آن نمىشود .
منتخب المسائل (فارسى) — صفحة 416
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٤١٦