( مسأله 705 ) محلّ اقامت در قصد ده روز بايد عرفا يك محلّ محسوب شود ، پس قصد اقامت در بيش از يك روستا و يا بيش از يك شهر صحيح نيست ، ولى اگر قصد كند كه در يك محلّ اقامت كند و به محلّات مختلف آنجا رفت و آمد بكند ، مانعيندارد .
( مسأله 706 ) كسى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند ، اگر از ماندن منصرف شود و يا در ماندن مردّد گردد ، اگر يك نماز چهار ركعتى خوانده ، بقيه نمازهايش را تا وقتى كه از آنجا بيرون نرفته تمام مىخواند ، و اگر نخوانده باشد ، نمازهايششكسته است ، چه نماز چهار ركعتى نخوانده باشد ، يا شروع كند و به آخر نرسيده باشد ، يا تمام كرده باشد و بعدا بطلانش معلوم شود .
( مسأله 707 ) كسى كه قصد كرده ده روز در جايى بماند ، پس از گذشت ده روز نيازى به قصد اقامت مجدّد ندارد ، بلكه تا روزى كه در آنجاست بايد نماز را تمام و روزه را بگيرد .
( مسأله 708 ) هنگامى كه قصد اقامت انسان در محلّى با خواندن يك نماز چهار ركعتى محقق گرديد ، اگر بخواهد به محلّى كه كمتر از مسافت شرعى است برود ، سپس به بيشتر از مسافت شرعى مسافرت كند ، اگر نمىخواهد كه به محل اقامتشبرگردد ، از لحظهاى كه از محل اقامت خارج مىشود نماز شكسته مىشود ، و اگر قصد مراجعت دارد نماز شكسته نمىشود .
سوّم : توقّف سى روز در يك مكان
( مسأله 709 ) اگر كسى بدون اين كه تصميم ده روز ماندن را در محلّى داشته باشد ، به مدّت سى روز در يك محلّ بماند ، روز سى و يكم بايد نمازش را تمام بخواند ، اگر چه همان روز قصد مسافرت داشته باشد .
( مسأله 710 ) در توقّف سى روزه ، لازم است كه در يك محلّ مانده باشد ، پس اگر به اطراف و نواحى آن محلّ كه جزء آن محلّ به حساب نمىآيد ، رفته باشد ، بايد همچنان نمازش را شكسته بخواند تا هنگامى كه توقّف سى روز در يك محلّ حاصلشود و يا قصد ماندن ده روز پيش آيد .