( مسأله 493 ) در نماز « وتر » پيش از ركوع و در ركعت دوّم ديگر نمازها بعد از قرائت و پيش از ركوع قنوت مستحب است .
( مسأله 494 ) در قنوت ذكر خاصّى شرط نيست ، بلكه هر ذكر و دعائى كه برايش آسان باشد كفايت مىكند ، اگر چه با تلفّظ غلط و يا غير عربى باشد .
( مسأله 495 ) يكى از بهترين ذكرهاى قنوت كلمات فرج است :
لا الهَ الَّا اللّهُ الْحَليمُ الْكَريمُ لا الهَ الَّا اللّه الْعَلِىُّ الْعَظيمُ سُبْحانَ اللّهِ رَبّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَ رَبّ الْأَرَضينَ السَّبْعِ وَ ما فيهِنَّ وَ ما بَيْنَهُنَّ وَ رَبّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ وَالْحَمْدُ للّهِ رَبّ الْعالَمينَ .
ركوع
در هر نمازى ، واجب يا مستحب ، در هر ركعت بعد از حمد و سوره وتسبيحات اربعه ، يك مرتبه « ركوع » واجب است ، به جز نماز آيات ، كه در هر ركعت آن پنج ركوع واجب است .
( مسأله 496 ) ركوع ركن است و لذا اگر عمدا يا سهوا ، كم يا زياد بشود ، نماز باطل مىشود ، به جز نماز جماعت كه اگر براى متابعت از امام جماعت زياد شود ، نماز را باطل نمىكند .
( مسأله 497 ) در ركوع چند چيز واجب است كه عبارتند از :
اوّل : خم شدن به طرف جلو به نيّت ركوع ، از حال ايستاده ، به مقدارى كه نوك انگشتان به زانوها برسد .
دوّم : گفتن ذكر ركوع و آن عبارت است از يكبار : « سُبْحانَ رَبّىَ الْعَظيمِ وَبِحَمْدِهِ » يا سه بار : « سُبْحانَ اللّهِ » و يا هر ذكر ديگرى همانند لا إله الا الله ) و الحمد لله والله اكبر و غير آنها بگويد كه به مقدار سه سبحان الله باشد كفايت مىكند .
( مسأله 498 ) اگر كسى در ركوع « سبحان ربّى الأعلى و بحمده » بگويد ،