وَجَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ ( 134 ) إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ( 135 ) قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ ( 136 ) إِنْ هذا إِلاَّ خُلُقُ الْأَوَّلِينَ ( 137 )
وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ( 138 ) فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْناهُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 139 ) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 140 )
معناى واژهها
137 [ خلق ] : يعنى عادت و خويى از اخلاق و خويها .
/ 88
و كاخهايى براى خود اختيار مىكنيد تا مگر در آنها جاودانه ماندگار شويد
رهنمودهايى از آيات :
خدا بر قوم عاد هود را همچون فرستادهاى از خود ايشان به رسالت مبعوث كرد ، و هود آنان را به رسالتهاى خدا و طرد كردن ارزشهاى زمينى - و فرهنگ شاعران - فرا خواند ، و با آن كه هود از همان محيط اجتماعى قوم عاد بود ، از فرهنگ قوم خود برى و پاك و پاكيزه بود ، و از آن فرهنگ تأثير نپذيرفت چه ارتباط مستقيم با وحى داشت ، و از بشر عادى به بشرى رسول و فرستادهء خدا تحوّل پيدا كرد .
خداوند متعال به قوم عاد نعمتها و نيرويى عنايت كرده بود و آنان با