كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ ( 33 ) إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ( 34 )
وَ لَقَدْ تَرَكْنا مِنْها آيَةً بَيِّنَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 35 )
معناى واژهها
29 [ ناديكم ] : نادى يعنى مجلس اجتماع ، باشگاه .
33 [ ضاق بهم ذرعا ] : يعنى دلش تنگ شد ، و به قولى حيلهاش در آنچه براى پاسدارى ايشان خواستار آن بود .
34 [ رجزا ] : يعنى عذابى .
/ 440
و كتاب و پيامبرى را در ذريّهء او نهاديم
رهنمودهايى از آيات :
سياق قرآن داستان ابراهيم ( ع ) را با قومش و اين كه چگونه از جامعه فاسد خود مهاجرت كرد ، و سپس لوط به او ايمان آورد ، دنبال مىكند . در اين باره سخن مىگويد كه جامعه بت پرستى در نزد خدا هيچ سودى عايد بتپرستان نمىكند ، چه مردم آن يكديگر و بتانى را كه مىپرستيدند در روز قيامت لعنت مىكنند ، و سرنوشت و جايگاه ايشان دوزخ است و كسى به يارى آنان برنمىخيزد . ابراهيم و لوطى كه به او ايمان آورده بود به سرزمينى تازه مهاجرت كردند ، و خدا اسحاق و يعقوب را به ابراهيم عنايت كرد و پيامبرى و رسالت را در نسلهاى ايشان قرار داد ، و به او پاداش دنيوى بخشيد ، و در آخرت او را از جملهء صالحان قرار خواهد داد . سپس از داستان لوط سخن به ميان مىآيد و اين كه چگونه با فساد قومش رو به رو شد كه انحراف