بى حساب مىآمرزم » . « 48 » خداى عزّ و جلّ گفت : «
مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
- مثل كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند ، همچون مثل دانهاى است كه هفت سنبله برمىآورد و در هر سنبله صد دانه است ، و خدا براى هر كس كه بخواهد آن را چند برابر مىكند ، و خدا گشاينده و دانا است » ، « 49 » و بر عكس اين زندگى بر اساس محدود بودن سيئه جريان پيدا مىكند .
«
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ إِلَّا ما كانُوا يَعْمَلُونَ
- و آن كس كه كار بد كند ( بداند ) كه جزاى كسانى كه كار بد مىكنند به اندازهء بدى كارى است كه انجام داده بودهاند . » / 393 اين و آن از نعمتهاى خدا بر آدمى است ، و بدبختترين بدبخت آن كس است كه از درياى رحمت و بخشايش خدا فايدهاى برنگيرد ، و شمارهء سيئاتش بر حسنات بچرند ، در صورتى آن يك را در روز شما يك به شمار مىآورند و اين يك را ده چندان ! ابو عبد اللَّه ( ع ) گفت كه : على بن الحسين ( ع ) مىگفت :
« واى بر كسى كه غلبه با يكانش بوده است » ، و من گفتم : چگونه چنين مىشود ؟ ! پس گفت : « آيا اين گفته خدا را نشنيدهاى كه :
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها
پس چون يك حسنه از او سرزند ، برايش ده مىنويسند ، ولى يك سيئه را برايش تنها يك به شمار مىآورند ، پس پناه مىبريم به خدا از كسى كه در يك روز ده سيئه انجام مىدهد و يك حسنه هم ندارد تا حسنات او بر سيئاتش غالب شود » . « 50 » پايان آيه اشارهء به آن دارد كه جزاى عمل در آخرت خود عمل است كه به
هامش
( 48 ) - كتاب كلمة اللَّه ، ص 354 .
( 49 ) - البقرة / 261 .
( 50 ) - نور الثقلين ، ج 1 ، ص 785 .