الاهى را با ارزشهاى مادى دوران جاهليت درهم مىآميزد ، و همين چيزى است كه به خلوص پرستش و انحصار داشتن آن به خدا و توحيد آسيب مىرساند .
بيشتر كسانى از هنگام آفرينش آدم تا اين دم گمراه شدند ، به سبب شركشان چنين شدند ، و مشركان عرب از آن روى به پرستش بتان مىپرداختند كه آنها را وسيلهاى براى نزديك شدن به خدا مىپنداشتند : «
ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى
- ما آنها را نمىپرستيم مگر براى آن كه جايگاه ما را به خدا نزديك كنند » . « 47 » / 392 اين انديشه با انديشهء پيش از آن تناسب دارد ، و نيروهايى را مىپرستد كه مالك آنند ، همچو ثروتمندان و حكام و مردم ، در صورتى كه مىبايستى خداى مردم را بپرستد نه مردم و بزرگان يا ثروتمندان مردم را .
شرح آيات :
[ 84 ] عامل سازندگى بر عامل ويرانى در زندگى پيشى دارد .
«
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها
- هر كس كه حسنه ( با خود به قيامت ) بياورد ، پاداشى بهتر از آن خواهد داشت . » در حديثى قدسى آمده است :
« هنگامى كه خدا به ابليس هر اندازه قوت كه خواست بخشيد ، آدم گفت : پروردگارا ! ابليس را بر فرزندان من مسلط ساختى ؟ و او را همچون خون در رگهاى آنان روان ساختى ، و به او چيزى بخشيدى كه به من نبخشيدى ، پس من و فرزندانم چه كنيم ؟ و خدا گفت : يك كار بد و سيئه را از تو و فرزندانت يك به حساب مىآورم ، و يك كار نيك و حسنه را ده برابر پاداش مىدهم ، و آدم گفت :
پروردگارا ! بر آن بيفزا ، و خدا گفت : راه توبه باز است حتى در آن زمان كه جان به حلقوم رسد ، و آدم گفت : پروردگارا ! بر آن بيفزا ، و خدا گفت : مىآمرزم و
هامش
( 47 ) - الزمر / 2 .