«
أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ
- يا پارهء آتشى كه شايد از آن گرم شويد . » [ 30 ] اين دورترين جايى بود كه انديشهء موسى در هنگام ديدن آتش به آن رسيده بود ، ولى در درون خود انديشهاى بزرگتر از همهء اينها داشت ، و آن آزاد كردن ملت خود و رهنمايى آنان به جانب يگانه شناختن خدا و پرستيدن او به صورتى بود كه از پرستشهاى ساختگى و باطل به دور باشد ، و اگر در اين راه به نتيجهاى مىرسيد ، همه چيز را جز اين انديشه فراموش مىكرد .
«
فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ
- پس چون به آنجا رسيد ، از كنار وادى ايمن در بقعهء مباركه ، ندايى از درخت به او رسيد كه : اى موسى ! من خداى پروردگار جهانيانم ، » و غرق در اين نزديكى الاهى ، خدا به او فرمان داد كه همهء دلبستگيهاى ديگر را از خود دور كند و همسرش و مالش و چارپايانش را از ياد ببرد ، بدان سبب كه پروردگار خود را يافته است ، و در اين جا نكتهء مهمى است كه با مجاهدان بيش از ديگران ارتباط پيدا مىكند و آن چنين است : آنان بايد به نصرت و يارى خدا اطمينان داشته باشند ، و اين براى هيچ كس جز با كوشش و جهاد ميسر نمىشود : «
وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ
- و كسانى كه در راه ما بكوشند ، راههاى خود را به آنان نشان مىدهيم ، و خدا با نيكوكاران است » . « 14 » در اين باره انديشهاى در تفسير امام صادق ( ع ) از اين آيه وجود دارد . چه مىگويد :
/ 306 « براى آنچه به آن اميد ندارى ، اميدوارتر از آن باش كه به آن اميدوارى ، و موسى بن عمران براى آن رفت كه آتشى براى همسر خويش بياورد ، و در حالى به
هامش
( 14 ) - العنكبوت / 69 .