( 29 ) فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ ( 30 )
معناى واژهها
27 [ أشق عليك ] : يعنى تو را گرفتار رنج و تعب كنم .
29 [ جذوة ] : پارهء بزرگ چوب سوزاندنى كه در آن آتش باشد و جمع آن جذى است .
/ 297
از كنار كوه طور ديدن آتشى مايهء انس و شادمانى او شد
رهنمودهايى از آيات :
هجرت براى همهء رسالتها و جنبشهاى مكتبى پيش آمدهء در همهء زمانها مرحلهاى ضرورى است ، و براى تزكيهء نفس انسان و تبلور يافتن شخصيت وى و استقامت ورزيدن براى حقيقت با همهء ساعتهاى دشوار آبستن به دردها و دشواريها سودمند است ؛ مهاجر خود را از جامعه خود دور مىكند و زندگى در غربت را برمىگزيند در صورتى كه از سرنوشت خود هيچ آگاهى ندارد . و شايد در آن ساعتى كه موسى به سايهء درخت پناه برد ، از اين گونه ساعتها بود ، چه با گرسنگى و نتيجهء سختيهاى سفر دست و پنجه نرم مىكرد و در سرزمينى قدم نهاده بود كه در آن هيچ كس را نمىشناخت ، و اين همه علاوه بر غم و اندوهى دربارهء امت و قوم مستضعف