و مخترعان بزرگ مىگويند كه : اختراع گونهاى از الهام است ، و حتى بعضى در حال خواب به اكتشافات خود دست مىيابند ، و شاعران بزرگ مىگويند :
شعر در غالب اوقات گونهاى از الهام است .
/ 220 «
وَ مَنْ يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ
- و چه كس بادها را همچون مژده دهندهاى از رحمت ( باران ) خود مىفرستد ؟ » خداوند متعال پيامبران را چوپانان گوسفندان جز بعضى از ايشان قرار داده است ، و حكمت اين امر بدان گونه كه در حديث آمده ، آن است كه چشم به راه باران باشند ، و انسان اين را مىداند كه آن كس كه ابرها را به وسيلهء بادها جابهجا مىكند و سبب باريدن باران رحمت مىشود خدا است ، بنا بر اين :
«
أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ تَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ
- آيا مىشود با خدا معبود ديگرى وجود داشته باشد ؟ و خدا برتر از آن است كه براى او شريك قايل شوند . » با وجود همهء اين آيات آشكار ، بعضى از مردم چنان تصوّر مىكنند كه سود و زيان از جانب حاكمان مىرسد ، و به همين سبب به فروتنى و خضوع در برابر آنان برمىخيزند ، و آنان را شريك خدا قرار مىدهند .
[ 64 ] «
أَمَّنْ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ
- آيا چه كس آفرينش را ( از عدم ) آغاز كرد و سپس بار ديگر آن را ( در قيامت ) تجديد مىكند ؟ » «
وَ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ
- و چه كس از آسمان و زمين به شما روزى رساند ؟ » از كجا تحصيل روزى مىكنيم ؟ آيا از پيش خودمان است ؟ ! هرگز . . . از جانب خدا است كه روزيهاى بندگانش به دست خود او است ، و بعضى از مردم به علت مستقيم روزى مىنگرند ، و از ميليونها عامل كه در پيدايش آن سهيم بودهاند غافل مىمانند كه همه به تدبير پروردگار در پشت سر اين علت مستقيم قرار گرفتهاند .
«
أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ
- آيا خداوارهاى با خدا هست ؟ » برخى همچون طاغوتها ادّعا مىكنند كه خدا شريكانى دارد .