( مسألهء 3614 ) معرّفى گمشده بايد در مكانهايى باشد كه انتظار برود كه خبر آن به گوش صاحب مال برسد ، به جهت پرسوجوى او در آن مكان ، يا حضور او در آنجا و يا رسيدن گزارش آن به او ، و اين معنى در زمانها و مكانهاى مختلف فرق مىكند .
( مسألهء 3615 ) بايد اين اعلام و معرّفى پى در پى باشد ، به طورى كه عرفاً بگويند كه اين معرّفى در طول سال ادامه داشته و هرگز قطع نشده است . اين معنى نيز با اختلاف عرف و عادت و كيفيت اعلام فرق مىكند .
( مسألهء 3616 ) اگر كسى ادّعا كند كه اين گمشده از او گم شده است و بدانيم كه راست ميگويد ، يا به جهت اينكه مورد اعتماد است و يا نشانه هايى را بيان مىكند كه معمولًا غير مالك از آن مطلع نمى باشد ، و يا دو نفر عادل گواهى دهند كه اين گمشده از آنِ او بوده است ، بايد گمشده را به او تحويل داد .
( مسألهء 3617 ) اگر كسى نشانه هاى گمشده را ياد آور شود ولى احتمال بدهيم كه آنها را از مالك شنيده و مطمئن نشويم كه مالِ اوست ، نمى توانيم به او تحويل بدهيم ، اگرچه احتمال راست گفتنش باشد ، بلكه بايد به حدّ اطمينان برسد .
( مسألهء 3618 ) اگر بدانيم كه كسى كه لقطه از او گم شده مالك نيست ، بلكه آن را غصب كرده ، نمى توانيم آن را به او تسليم كنيم ، بلكه بايد به دنبال مالك واقعى آن بگرديم و آن را به مالك ، يا وكيل او بدهيم .
( مسألهء 3619 ) اگر گمشده وقفى باشد ، بايد متولى آن را پيدا كرده به دست متولّى بدهيم .
( مسألهء 3620 ) اگر مالك شناخته شود ، ولى رسانيدن لقطه به دست
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 761
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٦١