پيدا كننده عوض آن را به مالك بدهد و ثواب صدقه مربوط به خودش باشد .
( مسألهء 3610 ) اعلام و معرفى گمشده در جايى واجب است كه احتمال داده شود كه صاحبش پيدا شود ، پس اگر مطمئن باشد كه پيدا نخواهد شد ، براى اينكه آن شىء گمشده علامت و نشانهاى ندارد ، يا ميداند كه صاحبش به كشورهاى دور دست مسافرت كرده ، و اين اعلام و معرّفى هرگز به او نميرسد ، يا ميداند كه او به پيدا كردن اين گمشده اعتنا ندارد و لو از نظر اينكه از آن مأيوس شده ، اعلام شرط نيست .
( مسألهء 3611 ) در فرض بالا پيش از سپرى شدن يكسال ميتواند آن را تملك كند يا از طرف صاحبش صدقه بدهد ، ولى اگر احتمال زيادى ميدهد كه بر حسب تصادف با صاحب آن مصادف شود ، بايد تا يكسال انتظار بكشد .
( مسألهء 3612 ) به هنگام اعلامِ گمشده ، بايد از چيزى كه موجب سردرگمى مالك مىشود پرهيز كند ، پس اگر يك لباس پنبهاى پيدا كرده ، نبايد به همين بسنده كند كه : هر كس « پنبه » گم كرده ، زيرا پنبه غير از لباس بافته شده از پنبه مىباشد . و يا اگر مدّتها پيش چيزى را پيدا كرده ، نبايد طورى معرّفى كند كه تصوّر شود كه تازه پيدا شده است .
( مسألهء 3613 ) اگر در عين گمشده ويژگيهايى باشد كه بيان كردن آن باعث مىشود كه ذهن مالك به سوى آن كشيده مىشود ، بايد آن را بيان كند ، از قبيل اينكه : طلا ، نقره ، ساخته شده ، يا دوخته شده مىباشد . ولى بايد همهء ويژگى هايش را بيان نكند ، تا به وسيلهء برخى از ناگفته ها مالك واقعى آن را شناسائى كند .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 760
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٦٠