كند ، مثلًا بگويد : به خدا به زيارت امام حسين ( عليه السلام ) خواهم رفت ، اگر خدا بخواهد . در اينجا اگر به زيارت نرفت كفّارهاى بر او نيست . ولى اگر منظورش اين باشد كه حتماً به زيارت برود و آوردن انشاء الله از باب تبرك است ، يا به اين منظور است كه هيچ كارى در خارج بدون مشيّت پروردگار محقّق نمى شود ، در اينجا زيارت بر او واجب است و اگر نرود كفاره بر او ثابت مىشود .
( مسألهء 3420 ) در قرآن كريم و احاديث معصومين ( عليهم السلام ) تأكيد فراوان شده كه هرگز چيزى را بدون « انشاءالله » بر زبان جارى نكنيم ، حتى در برخى از روايات آمده كه اگر چيزى را به انشاء الله مقيد نكرديد ، هر وقت يادتان آمد بگوييد : « ان شاء الله » . اگرچه 40 روز از آن گذشته باشد . البته اين انشاء الله يك امر تبرّكى است و به وسيلهء آن نذر و عهد منحل نمى شود . و قسم نيز بنابر احتياط واجب با آن منحل نمى شود .
( مسألهء 3421 ) اگر انسان فرش و ظرف و چراغى را براى كعبهء معظّمه يا يكى از مشاهد مشرّفه نذر كند ، اگر خود آن در آنجا قابل استفاده باشد ، بايد عيناً در آنجا به كار گرفته شود ، و در غير اين صورت ، آن را ميفروشند و پولش را در آنجا مصرف ميكنند .
( مسألهء 3422 ) اگر چيزى كه براى كعبه يا يكى از حرمها نذر شده ، در اثر خيانت نگهبانان يا ناتوانى آنان در آنجا قابل استفاده نباشد ، آن را براى محتاجان از حاجيان يا زائران آن حرم صرف ميكنند .
( مسألهء 3423 ) اگر چيزى را براى شخص پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) ، يا يكى از امامان يا يكى از اولياى الهى نذر كرده باشد ، آن را در راههاى خيريّه صرف ميكنند و ثوابش را به آن شخص اهدا ميكنند ، مگر اينكه راه مشخّصى را هنگام نذر تعيين كرده باشد ، كه بايد در آن راه صرف شود .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 716
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧١٦