مكروه است ، مگر اينكه محذور شرعى بر آن مبتنى شود ، مثلًا موجب شود به شخص با ايمانى ضرر برسد ، در اين صورت حرام مىباشد .
( مسألهء 3429 ) سوگند به دروغ حرام است ، مگر اينكه براى دفع ظلم از خويش و يا از يك مسلمان و يا براى پرهيز از يك گناه باشد ، مثل كسى كه شخص ستمگرى از او ميخواهد كه غنا بخواند و او سوگند ياد مىكند كه بلد نيست . در اين موارد جايز مىشود . و به هر حال در اين موارد كفّاره واجب نمى شود .
( مسألهء 3430 ) كسى كه سوگندى ياد كرده كه بر او حرام بوده ، بايد توبه كند و از خداوند طلب مغفرت كند .
( مسألهء 3431 ) خدا را به شهادت طلبيدن و گفتن : « خدا گواه است » ، « خدا ميداند » نيز همانند سوگند مىباشد ، يعنى اگر بر خلاف واقع انسان خدا را به شهادت بطلبد حرام مىباشد و بايد توبه كند .
( مسألهء 3432 ) سوگندى كه به وسيلهء آن حقى ثابت مىشود ، سوگند به ذات اقدس الهى است ، امّا با سوگند به پيامبران ، امامان ، قرآن ، كعبه و غير آنها حقى ثابت نمى شود .
( مسألهء 3433 ) سوگندى موجب ثبوت حق ، سقوط دعوا و رفع اختلاف است كه به در خواست حاكم شرع انجام پذيرد .
( مسألهء 3434 ) اگر طرفين نزاع با يكديگر توافق كنند كه با سوگند يكى از آنها طرف مقابل از ادّعاى خود صرف نظر كند ، با سوگند او ادّعاى طرف مقابل ساقط مىشود ، اگرچه به ذاتاقدس الهى نباشد و بنابه در خواست حاكم شرع نيز نباشد .
* * *
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 718
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧١٨