فصل پنجم : احكام وصيّت
( مسألهء 2818 ) وصيّت كننده تا زنده است ميتواند از وصيّت خود برگردد ، پس اگر از قسمتى از آن برگردد ، آن مقدار از وصيّت باطل مىشود .
( مسألهء 2819 ) بازگشت وصيّت كننده از وصيّت خود با هر سخن و يا عملى كه بر آن دلالت كند ، محقق مىشود .
( مسألهء 2820 ) انكار كردن وصيّت به معناى بازگشت از آن نمى باشد ، مگر اينكه اين عمل براى اعلام عدم رضايت به آن وصيّت از او سر زده باشد ، خواه وصيّت قبلى را فراموش كرده باشد يا نه .
( مسألهء 2821 ) اگر به چيزى وصيّت كند ، سپس بر ضدّ آن وصيّت كند ، مثلًا نخست وصيّت كند كه چيزى را به زيد بدهند ، سپس وصيّت كند آن را به خالد بدهند ، اين وصيّت به معناى بازگشت از وصيّت اوّلى است و بايد به وصيّت دوّم عمل شود ، چه وصيّت اوّلى را فراموش كرده باشد يا نه .
( مسألهء 2822 ) اگر ميّت چندين وصيّت كرده باشد كه در ميان آنها تضاد نيست ، ولى تزاحم است ، مثل اينكه به چيزهايى وصيّت كند كه مالى كه وصيّت در آن نافذ است به همهء آنها كفايت نكند ، اگر در ميان آنها چيز واجبى باشد ، آن مقدّم مىشود ، چه مالى باشد ، مانند حج ، و يا بدنى باشد ، مانند نماز .
( مسألهء 2823 ) در فرض ياد شده تفاوت نمى كند كه به همهء آنها در يك زمان وصيّت كرده باشد ، يا در اوقات مختلف ، نيز فرق نمى كند كه به واجب جلوتر وصيّت كرده باشد يا نه .