فصل سوّم : احكام وقف
( مسألهء 2644 ) واقف ميتواند حق توليت و سرپرستى وقف را براى خود يا ديگرى قرار دهد ، چه اين توليت براى بهرهور ساختن موقوفه باشد ، يا هزينه كردن در آمد آن ، يا ساختن ، تعمير كردن ، اصلاح كردن و يا نگهدارى آن باشد . در اين موارد بدون اذن متولّى كسى حق مداخله در اين امور را ندارد .
( مسألهء 2645 ) قرار دادن توليت براى بيش از يك نفر مانعى ندارد ، خواه منظور اين باشد كه با مشاركت يك ديگر توليت آن را به عهده بگيرند ، يا هر يك از آنها مستقل باشد ، تا بر طبق ضوابط تعيين شده ، مثل اينكه هر كدام زودتر اقدام كند ، يا هر كدام حضور داشته باشد ، توليت آن را بر عهده بگيرد .
( مسألهء 2646 ) توليتى كه واقف بر كسى قرار ميدهد ، مشروط به پذيرش او نيست ، چنان كه با رد كردن او نيز از بين نميرود . نهايت امر اين است كه او ميتواند كناره گيرى كند و توليت آن را بر عهده نگيرد ، پس در اين صورت مثل اين است كه براى آن متولّى تعيين نشده باشد .
( مسألهء 2647 ) اگر متولّى پس از ردّ توليت ، به آن راضى شود ، توليت از آنِ او هست ، و توليتش با خوددارى ساقط نمى شود .
( مسألهء 2648 ) واقف ميتواند براى متولّى در مقابل توليتش مبلغى از در آمد موقوفه را تعيين كند ، چه اين مبلغ به مقدار اجرت المثل باشد ، يا