احكام رهن
رهن عبارت از قراردادى است كه بر اساس آن ، مالى در مقابل بدهى « گرو » نهاده مىشود ، تا اگر بدهكار به موقع بدهى خود را پرداخت نكند ، طلبكار بتواند آن را بفروشد و طلب خودش را وصول نمايد .
( مسألهء 2384 ) براى تحقق رهن لازم است گروگذار به مضمون آن ملتزم شود و گرو گيرنده نيز آن را قبول كند . مثلًا گروگذار بگويد : من اين فرش را نزد تو گرو ميگذارم تا در مقابل بدهيام گرو باشد . گرو گيرنده نيز بگويد : قبول كردم .
( مسألهء 2385 ) قرارداد رهن ممكن است در ضمن عقد ديگر باشد ، مثل اينكه بگويد : من 100 دينار به تو قرض دادم به شرط اينكه اين فرش تو تا پرداخت آن پيش من گرو باشد . يا بگويد : من يك تن گندم به 1000 دينار به تو فروختم به شرط اينكه اين خانهء تو در نزد من گرو باشد . طرف نيز ميگويد قبول كردم .
( مسألهء 2386 ) براى قرارداد رهن هر چيزى از قول يا فعل كه بر آن دلالت كند كافى است .
( مسألهء 2387 ) هر يك از طرفين رهن ، يعنى گروگذار و گرو گيرنده ، بايد بالغ و عاقل باشند و مجبور نباشند .