فصل هفتم : احكام نقد و نسيه
هر معاملهاى كه در آن بر داشتن حق دريافت پول ، بلافاصله پس از انجام معامله بناگذارى شده باشد ، آن را « نقد » مينامند .
( مسألهء 1882 ) هر معاملهاى كه مطلق باشد و حق تأخير در اداى پول شرط نشده باشد ، آن نيز نقد است و فروشنده بلافاصله پس از انجام معامله حق مطالبهء پول را دارد .
( مسألهء 1883 ) هر معاملهاى كه در آن حقّ تأخير در پرداخت پول براى مشترى منظور شده باشد ، آن را « نسيه » ميگويند و حتماً بايد در ضمن عقد به اين حق تصريح شده باشد .
( مسألهء 1884 ) در معامله نسيه ، بايد پول در ذمّهء خريدار باشد ، مثلًا كالا را به 1000 درهم - كلّى - در ذمّهء مشترى فروخته باشند ، پس اگر به هزار درهم مشخص ، كه مثلًا در يك كيسهء مشخصى قرار دارد فروخته باشند ، و شرط حق تأخير در پرداخت آن نهاده باشند ، اگرچه اين شرط نافذ است ، ولى اين معامله نسيه به شمار نميآيد .
( مسألهء 1885 ) در معاملات نسيه ، هيچ محدوديت زمانى در كار نيست ، ولى بنابر احتياط واجب حتماً بايد مدّت آن طورى مشخّص شود كه قابل زياده و نقيصه نباشد ، پس اگر بگويد كه من پول آن را موقع خرمن مىدهم ، يا وقتى كه مسافر از سفر بيايد ، يا هنگامى كه بچّهام متولد شود ، ميپردازم صحيح نيست ، چون قابل زياده و نقيصه است .