بخش تكميلى
شيوهء فقها ( رضوان الله عليهم ) بر اين جارى شده كه در ضمن احكام تجارت ، بسيارى از محرّمات را نام مىبرند ، تا حرمت گرفتن اجرت در مقابل آنها روشن گردد ، ولى ما قسمتى از آنها را در فصل « امر به معروف و نهى از منكر » ( در ضمن مسائل 1631 - 1649 ) ياد آور شديم . شايسته است تعداد ديگرى از آنها را كه با اين فصل تناسب دارد ، در ضمن مسائلى ياد آور شويم :
( مسألهء 1696 ) اگر مشّاطه و آرايشگر با آرايش خود عيبى را بپوشاند و يا زيبائى را بيش از آنچه هست جلوه دهد ، مانعى ندارد ، مگر اينكه مستلزم نيرنگ و فريبكارى باشد ، كه آن حرام است و معيار آن در فصل امر به معروف و نهى از منكر بيان شد .
( مسألهء 1697 ) حرام است مرد ريش خود را بتراشد ، مگر اينكه از ريش گذاشتن ضرر معتنابهى به او متوجّه گردد .
( مسألهء 1698 ) حكم خدا با مسخرهء مردم عوض نمى شود . اصولا اهميت دادن به مسخرهء مردم ناشى از ضعف نفس و احساس كمبود و بيتوجّهى به عظمت تعاليم دينى است ، كسى كه ايمانش قوى باشد و به عظمت تعاليم مذهبى آشنا باشد در برابر معترضان ميايستد ، چنان كه حضرت نوح ( عليه السلام ) در برابر معترضان ايستاد و به آنها فرمود : [ إِن تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنكُمْ كَمَا تَسْخَرُونَ ] « 1 » : ( اگر شما نسبت به ما مسخره كنيد ، ما نيز شما را مسخره خواهيم كرد ، آنگونه كه شما مسخره ميكنيد ) .
هامش
( 1 ) سورهء هود : آيه 38 .