پذيرفته نمى شود مگر اين كه دو نفر شاهد عادل گواهى دهند و يا سيادتش طورى در ميان مردم مشهور باشد كه از آن اطمينان حاصل شود .
( مسألهء 1606 ) انسان نمى تواند سهم سادات خود را به كسى كه نفقهاش بر او واجب است بدهد ، مگر اين كه او هزينه هائى داشته باشد كه تأمين آن بر او واجب نباشد ، چنان كه در فصل زكات ( مسأله 1486 تا 1488 ) بيان گرديد .
( مسألهء 1607 ) هنگام پرداخت سهم سادات به سادات لازم است به آنها تمليك شود ، يعنى به دست او و يا به دست ولى او داده شود ، و خرج كردن آن در نيازمنديهاى سادات بدون تمليك به آنان كفايت نمى كند .
( مسألهء 1608 ) كسى كه به سادات سهم سادات ميپردازد ، نمى تواند با آنها شرط كند كه آن را در مورد معيّنى خرج كنند .
( مسألهء 1609 ) صرف كردن سهم امام ( عليه السلام ) در عصر غيبت جايز نيست ، مگر در موردى كه اطمينان حاصل شود كه حضرت بقيّة الله ارواحنا فداه به مقتضاى جايگاه رفيع ، ولايت عامّه ، سرپرستى دين و مقام پدرى امت اسلامى كه دارند ، بر هزينه كردن آن در آن مورد رضايت دارند . و اين اطمينان حاصل نمى شود مگر در دو مورد :
اوّل : در راه خدمت به دين مقدّس اسلام ، از طريق برافراشتن پرچم اسلام ، تقويت پايه هاى دين ، اقامهء شعائر مذهبى ، پاسدارى از حريم دين ، دفع متجاوزان به حريم دين ، مقابله با نيرنگهاى دشمنان ، ترويج معارف اسلامى و نشر احكام شرع نبوى .
از مهم ترين مصاديق آن ، خدمت به اهل علم مخلص و فداكارى است كه با همهء توان مشغول تحصيل علوم دينى ، تحقيق در معارف مذهبى ،
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 313
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٣١٣