( مسألهء 1355 ) قضاى رمضان و روزهء نذرى نيز در لزوم شرايط بالا همانند روزهء ماه رمضان ميباشند .
( مسألهء 1356 ) در روزهء استيجارى ، به جز عقل و بلوغ شرط ديگرى نيست ، پس اگر كسى خود را مثلًا براى روزهء ماه شعبان اجير ساخته ، حق مسافرت در اين ماه را ندارد و نبايد خودش را بيمار كند ، يا به صورت غير متعارف خود را در معرض حيض و نفاس قرار دهد .
( مسألهء 1357 ) چند طائفه مىتوانند روزه نگيرند :
اوّل و دوّم : پير مرد و پير زن
( مسألهء 1358 ) پير مرد و پير زنى كه كه نتواند روزه بگيرد ، يا روزه گرفتن بر او باعث مشقّت باشد ، مىتوانند روزه نگيرند ، و به جاى آن براى هر روزه يك مُدّ طعام بدهند . و قضا بر آنها واجب نيست .
سوم : ذوالعطاش
( مسألهء 1359 ) كسى كه مرضى دارد كه بسيار تشنه مىشود ، او نيز مانند پير مردان و پير زنان ، روزه نمى گيرد ، بلكه به جاى آن براى هر روز يك مدّ طعام ميپردازد ، ولى اگر بر حسب تصادف دچار تشنگى شود ، او بايد روزهاش را ادامه دهد و حكمش در مسأله 1349 و 1350 گفته شد .
چهارم : حامل مُقرب
( مسألهء 1360 ) زن حاملهاى كه روزه براى او و يا براى جنين در شكم او ضرر داشته باشد ، بايد بخورد و بعد قضاى آن را بگيرد و نيازى به فديه ( پرداخت يك مُدّ طعام ) ندارد .
( مسألهء 1361 ) زن حاملهاى كه زايمانش نزديك است و روزه گرفتن برايش مشقّت دارد ، ولى براى خودش و يا براى جنينش ضرر ندارد ، مى
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 261
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٦١