روزهء حاجت در مدينهء منوّره ، كه در مسألهء بالا گفته شد .
( مسألهء 1334 ) كسى كه در ماه رمضان قصد سفر دارد ، پيش از رسيدن به حدّ ترخّص نمى تواند روزهاش را بشكند و اگر عمداً با توجّه به حرام بودن آن ، پيش از حدّ ترخص آن را بشكند ، قضا و كفّاره بر او واجب مىشود .
( مسألهء 1335 ) روزهدارى كه پيش از ظهر مسافرت مىكند ، اگر از شب قصد سفر داشته باشد ، بايد پس از رسيدن به حدّ ترخّص روزهاش را بشكند ، ولى اگر تا اذان صبح قصد مسافرت نداشته ، بايد بر روزهاش باقى بماند .
( مسألهء 1336 ) روزهدارى كه بعد از ظهر مسافرت كند ، حتماً بايد بر روزهاش باقى باشد ، خواه از شب قصد سفر داشته . يا نه .
( مسألهء 1337 ) مسافر اگر پيش از ظهر به وطنش برگردد ، اگر در راه چيزى كه روزه را باطل مىكند ، انجام نداده باشد ، بايد نيّت روزه كند و آن روز را روزه بگيرد .
( مسألهء 1338 ) اگر مسافر پيش از ظهر وارد محلّى شود كه ميخواهد ده روز در آنجا بماند ، اگر پيش از ورود به آن محلّ چيزى از مبطلات روزه را انجام نداده باشد ، بايد نيّت كرده ، آن روز را روزه بگيرد .
( مسألهء 1339 ) كسى كه بعد از ظهر به وطنش برسد ، يا بعد از ظهر به جايى كه ميخواهد در آنجا ده روز بماند ، و يا پيش از ورود به آن محل روزهاش را شكسته باشد ، آن روز را نمى تواند روزه بگيرد .
( مسألهء 1340 ) مسافر ميتواند در سفرى كه نبايد روزه بگيرد ، با همسرش بياميزد و يا سير غذا بخورد ، اگر چه مكروه است .
5 - بيمار نبودن
( مسألهء 1341 ) شخص مريضى كه روزه به او زيان مىرساند و يا
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 258
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٥٨