كرده و روزهء ديگرى چون قضا ، كفّاره يا مستحبّى نيّت كند ، بعد معلوم شود كه ماه رمضان وارد شده ، از ماه رمضان واقع مىشود .
( مسألهء 1323 ) وقت نيّت در روزهء ماه رمضان ، هنگام طلوع فجر يا پيش از آن است ، اگر چه در خواب باشد ، به شرط اين كه پيش از خواب تصميم روزه گرفتن را داشته باشد . و اگر نيّت را عمداً از طلوع فجر به تأخير بيندازد ، روزهاش صحيح نيست ، ولى بايد تا آخر روز امساك نمايد . و همچنين بنابر احتياط واجب وقت نيّت در ساير اقسام روزهء واجب معين پيش از طلوع فجر است .
( مسألهء 1324 ) كسى كه نميداند ماه رمضان وارد شده و يا فراموش كرده ، تا ظهر شرعى وقت نيّت كردنش ادامه دارد .
( مسألهء 1325 ) روزهدار بايد در تمام روز بر نيّت روزه باقى باشد ، پس اگر كسى در روزهء واجب معين ، مثل ماه رمضان و نذر معيّن ، از روزه گرفتن منصرف شود ، يا مردّد شود ، يا تصميم بگيرد كه بخورد ، سپس از تصميم خود برگردد و نخورد ، بنابر احتياط واجب روزهاش صحيح نيست .
( مسألهء 1326 ) وقت نيّت در روزهء واجب غير معيّن ، مانند قضا و كفّاره ، تا ظهر ادامه دارد ، پس اگر بعد از ظهر بخواهد نيّت كند ، بنابر احتياط واجب روزهاش صحيح نيست .
( مسألهء 1327 ) وقت نيّت در روزهء مستحبّى تا لحظاتى پيش از مغرب كه بتواند در آن نيّت كند ، ادامه دارد .
( مسألهء 1328 ) در روزى كه معلوم نيست روز آخر شعبان است يا اوّل رمضان ، اگر به عنوان ماه رمضان روزه بگيرد ، روزهاش باطل است ، اگر چه بعد معلوم شود كه از ماه رمضان بوده است . ولى اگر به عنوان آخر
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 256
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٥٦