به نمازش ادامه دهد ، اگر پيش از آنكه از نمازش فارغ شود ، شكّش تبديل به يقين يا ظنّ گردد ، بايد وظيفهء شك را رها كرده ، به وظيفهء يقين يا ظنّ عمل كند .
( مسألهء 1157 ) اگر نمازگزار دچار شك و ترديد شود و پس از تأمّل به يكى از دو طرف شك ، ظنّ پيدا كند و بر اساس آن به وظيفهاش عمل كند ، اگر پيش از آنكه از نماز فارغ شود يك بار ديگر دچار شك گردد ، بايد به وظيفهء فعلى خود عمل نمايد . مثلًا ميان ركعت اوّل و دوّم شك كند و گمانش به دو ركعت باشد ، يك ركعت ديگر بر همين مبنا بخواند ، آنگاه گمانش از بين برود و به شك قبلى برگردد ، در اينجا شك او ، شك ميان دو و سه خواهد بود و بايد به وظيفهء شك بين دو و سه عمل كند . و در اين صورت اگر پيش از تمام كردن ذكر واجب سجدهء دوم شك نمايد ديگر نمى تواند به نمازش ادامه دهد بلكه نماز را از سر ميگيرد و اگر بعد از اتمام ذكر سجدهء دوم باشد نمازش با بنا گذاشتن به ركعت سوم صحيح مىشود ، هما نطور كه در صورت اوّل ذكر شد .
( مسألهء 1158 ) اگر نمازگزار در تعداد ركعتهاى نماز به ظن خود عمل كند و بر آن مبنا نمازش را به پايان برساند و بعد از فراغت از نمازش ظنّش بر طرف شود و دچار شك و ترديد شود ، نمازش صحيح است و به شك خود اعتنا نمى كند .
( مسألهء 1159 ) كسى كه در نماز شك كند و مطابق وظيفه بنا را بر بيشتر بگذارد و نمازش را تمام كند ، اگر پيش از شروع در نماز احتياط بر كامل بودن نمازش يقين پيدا كند ، نمازش صحيح است و نيازى به خواندن نماز احتياط نيست .
( مسألهء 1160 ) اگر نمازگزار در تعداد ركعتهاى نماز شك كند و بنا را بر بيشتر بگذارد و نمازش را به پايان برساند ، اگر پيش از آنكه نماز احتياط را به
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 220
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٢٠