جا آورد ، يقين پيدا كند كه نمازش ناقص شده ، بايد به وظيفهء كسى كه نمازش را ناقص خوانده و سلام داده ، عمل كند و نيازى به خواندن نماز احتياط ندارد .
( مسألهء 1161 ) اگر در اثناى نماز احتياط معلوم گردد نمازش كامل بوده ، كشف مىشود كه نماز احتياطش اضافه بوده و لازم نيست آن را تكميل كند ، بلكه رها مىكند ، ولى اگر در اثناى نماز احتياط معلوم شود نمازش ناقص بوده ، بايد آن را تكميل كند و نمازش صحيح مىباشد .
( مسألهء 1162 ) در پنج موردى كه گفتيم ميتوان شك در تعداد ركعتهاى نماز را تصحيح كرد ، تصحيح آنها واجب نيست ، بلكه ميتوان نماز را با انجام دادن يكى از مبطلات نماز به هم زد و از سر گرفت .
( مسألهء 1163 ) اگر نمازگزار در تعداد ركعتهاى نماز شك كند و مطابق وظيفهاش نماز را به پايان برساند ، بنابر احتياط واجب ، حتماً بايد نماز احتياط را به جا آورد و از سر گرفتن نماز كفايت نمى كند .
* * *
مبحث سوّم : سجدهء سهو و قضاى اجزاى فراموش شده
( مسألهء 1164 ) اگر نمازگزار يك سجده از سجده هاى نماز را فراموش كند و بعد از ركوع بعدى متوجّه شود ، بايد بعد از نماز آن سجده را قضا كند ، سپس دو سجدهء سهو به جا آورد .
( مسألهء 1165 ) اگر كسى تشهّد آخر نماز را فراموش كند و بعد از سلام يادش بيايد ، بايد آن تشهّد را قضا كند ، سپس دو سجدهء سهو به جا آورد .
( مسألهء 1166 ) اگر نمازگزار قسمتى از تشهّد آخر نماز را فراموش كند و بعد از سلام متوجّه شود ، بنابر احتياط واجب بايد آن را قضا كند ،