طواف واجب است بدون عذر و به مجرد خواهش نفس و احوط قطع نكردن آن است به اين معنى كه قطع نكند بطورى كه ترك بقيه را كند تا موالات عرفيه به هم بخورد .
« 616 » م - اگر بدون عذر طواف را قطع كرد و اگر بعد از شوط سوم بوده احتياط آن است كه يك طواف كامل به قصد اعم از تمام يا اتمام بر جا آورد و اعاده مستحب است .
« 617 » م - اگر طواف را قطع كند و منافى بجا نياورده باشد اگر برگردد و تمام كند طواف صحيح است .
« 618 » م - اگر در بين طواف عذرى براى اتمام آن پيدا شد مثل مرض يا حيض يا حدث بىاختيار پس اگر بعد از تمام شدن چهار دور بود احتياط اين است كه براى باقيمانده نايب گرفته و شخصا بعد از زوال احتياطا باقيمانده را به جا آورده و به احتياط مستحب طواف را اعاده نمايد و اگر قبل از آن بوده طواف را اعاده كند .
« 619 » م - اگر شخصى كه با عذر طواف را قطع كرده نتوانست بجا آورد تا آنكه وقت تنگ شد اگر ممكن است ، او را حمل كنند و طواف دهند و اگر ممكن نيست اگر قطع بعد از شوط چهارم بوده بقيه را نايب بياورد و الا بايد طواف را نايب از سر بگيرد .
« 620 » م - اگر مشغول طواف است و وقت نماز واجب تنگ شود واجب است طواف را رها كند و نماز بخواند پس اگر بعد از چهار دور رها كرد از همانجا طواف را تمام كند و الا اعاده كند .
« 621 » م - جايز است بلكه مستحب است قطع كند طواف را براى رسيدن به
مناسك حج همراه با ادعيه و زيارات (فارسى) — صفحة 146
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص١٤٦