امام مأمور است زكات را جمع و نگهدارى نمايد و به حساب آن رسيدگى كند و آن را به امام يا نايب امام يا فقير برساند ؛ چهارم - كفارى كه اگر زكات به آنان بدهند به دين اسلام مايل مىشوند يا در جنگ به مسلمانان كمك مىكنند و به مسلمانانى كه ايمان آنان ضعيف است زكات داده مىشود كه سبب تقويت ايمان آنان گردد ؛ پنجم - دادن زكات به بندههايى كه مكاتب هستند ونمىتوانند مال كتابت خود را ادا بنمايند ؛ ششم - بدهكارى كه قرض او را فراگرفته ونمىتواند قرض خود را بدهد به شرط آن كه قرض صرف در معصيت نشده باشد ؛ هفتم - سبيل اللَّه يعنى كارهائى كه منفعت عمومى دينى دارد ، مثل ساختن مسجد ومدرسهاى كه علوم دينيّه در آن خوانده مىشود و ساختن پلها واصلاح ذات البين واعانت بر طاعات وظاهراً جائز است دادن اين سهم از زكات را در هر طاعتى كه انسان بدون آن متمكّن از آوردنش نمىباشد يا متمكّن است ولى بدون آن اقدام به آوردن آن طاعت نمىكند ؛ هشتم - ابنالسبيل يعنى مسافرى كه در سفر درمانده شده و احكام اينها در مسائل آينده گفته خواهدشد .
مسأله 1941 - احتياط مستحبّ آن است كه فقير ومسكين بيشتر از مخارج سال خود و عيالاتش را از زكات نگيرد و اگر مقدارى پول يا جنس دارد ، فقط به اندازه كسرى مخارج يك سالش زكات بگيرد .
مسأله 1942 - كسى كه مخارج سالش را داشته ، اگر مقدارى از آن را مصرف كند و بعد شك كند كه آنجه باقى مانده به اندازه مخارج سال او هست يا نه ، نمىتواند زكات بگيرد .
مسأله 1943 - صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه درآمد او از مخارج سالش كمتر است ، مىتواند براى كسرى مخارجش زكات بگيرد ، و لازم نيست ابزار كار يا ملك ، يا سرمايه خود را به مصرف مخارج برساند .
مسأله 1944 - فقيرى كه خرج سال خود و عيالاتش را ندارد ، اگر خانهاى دارد كه ملك اوست و در آن نشسته ، يا مال سوارى دارد ، چنانچه بدون اينها نتواند زندگىكند ، اگرچه براى حفظ آبرويش باشد ، مىتواند زكات بگيرد و همچنين است اثاث خانه و ظرف و لباس تابستانى و زمستانى و چيزهائى كه به آنها احتياج دارد ، وفقيرى كه اينها را ندارد ، اگر به اينها احتياج داشته باشد ، مىتواند از زكات خريدارى نمايد .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 318
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٣١٨