كلامى نقل كردهاند كه در آن به مسألهء خالى نبودن زمين از امامى از اهل بيت عليهم السلام تصريح شده است .
بر اين اصول حتّى در دعاهاى ائمهء معصومين عليهم السلام هم تصريح شده است . در اين باره تنها به قسمتى از دعاى روز عرفه حضرت امام زين العابدين عليه السلام اكتفا مىكنيم ، حضرت در آنجا مىفرمايند :
« اللّهمّ انك ايّدت دينك في كلّ اوان به امام اقمته علماً لعبادك ، و مناراً في بلادك ، بعد أن وصلت حبله بحبلك ، و جعلته الذريعة الى رضوانك ، و افترضت طاعته ، و حذّرت معصيته ، و امرت بامتثال اوامره ، و الانتهاء عند نهيه ، و الّا يتقدّمه متقدّم ، و لا يتأخّر عنه متأخّر ، فهو عصمة اللّائذين ، و كهف المؤمنين و عروة المتمسكين و بهاء العالمين » ؛ « 1 »
[ « بار خدايا ! تو دين خود را در هر زمان و روزگارى به وسيلهء امام و پيشوايى كه او را براى بندگانت علامت - راهنما - و در شهرهايت نشانه - راه حقّ - برپا داشتهاى ، تأييد و كمك كردهاى ، پس از آنكه پيمان - دوستى - آن امام را به پيمان - به دوستى - خود پيوسته ، و او را سبب خشنودى خويش گردانيدهاى ، و طاعت و فرمانبرى از او را واجب نموده ، و از فرمان نبردن از او ترسانيدهاى ، و به فرمانبرى فرمانهايش ، و باز ايستادن از نهى و بازداشتن او ، و به اينكه كسى از او پيشى نگيرد و از او واپس نماند فرمان دادهاى ، پس او است نگهدار پناهندگان و پناه اهل ايمان و دستاويز چنگزدگان ، و جمال و نيكويى جهانيان » . ]
هر كس در اين بخش از دعا دقّت كند هم ديدگاه شيعهء اماميه را دربارهء اصل
هامش
( 1 ) . صحيفهء سجاديه ، فرازى از دعاى 47 .