بزرگ است .
خداى تعالى در قرآن مجيد مىفرمايد :
« وَللَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ » ؛ « 1 »
« عزّت مخصوص خداوند و پيامبرش و مؤمنين است » .
بديهى است يكى از موجبات مهم عزّت و حفظ شرافت ، استقلال اقتصادى و خودكفايى در همه شعب زندگى است ؛ چنانكه از عوامل مهم ذلّت ، فقر و احتياج به بيگانه است و بايد هر مسلمانى براى مبارزه با اين ذلّت و حفظ آن عزّت ، هرچه در امكان دارد تلاش نمايد .
حرص و فخر به مال و تجمّلگرايى و حبّ دنيا كه سرّ هر گناه است ، غير از كار و عمل به تعطيل نكشاندن قوا و استعداد است ؛ و به عبارت ديگر : دنيا را براى دنيا ، براى تكاثر و استكبار و استعلا به هر شكل و صورت خواستن ، مذموم و ضد ارزشهاى والاى انسانى است ؛ امّا دنياخواهى براى مقاصد صحيح و هدفهاى مشروع و خودكفايى شخصى و عمومى ممدوح و پسنديده است .
برداشتهاى نادرستى كه از زهد و قناعت و توكّل و دعا و زيارت و عزادارى سيدالشهدا عليه السلام و انتظار ظهور و فرج و ثواب بسيارى از دعاها و اعمال نيك و آثار توبه و ساير اينگونه اصطلاحات و اعمال مذهبى مىشود و بعضى به اصطلاح روشنفكر ، آنها را به مذهبىها نسبت مىدهند ، هيچ وقت در بين نبوده و سبب ايستايى جامعه و ركون و ركود و غرور نگشته و عرف اجتماع مذهبى همه را در جاى خود شناخته است و اگر هم افرادى ديده شوند كه اين اصطلاحات را به مفهوم واقعى آنها نشناخته باشند ، معدودند و روى برداشت آنها نمىتوان داورى
هامش
( 1 ) . سوره منافقون ، آيه 8 .